Marty Friedman –Loudspeaker

Dat Marty zijn metalroots niet uit het oog verloren is, laat hij op dit album prima blijken.
Ooit begonnen bij relatief softie bands als Hawaii en Vixen maakte hij samen met Jason Becker in Cacophony en later natuurlijk in Megadeth al snel furore met snelle, agressieve riffs. Toen hij evenwel rond 2000 na 10 jaar trouwe dienst Mustaine en co vaarwel zei, richtte hij zich middels albums als ‘Scenes’ en ‘True Obsessions’ steeds meer op wat welhaast als luistermuziek bestempeld zou kunnen worden. Het was een periode in zijn leven waarin hij zijn voorliefde voor de Japanse cultuur in zijn muziek liet door klinken. Op enkele vage passages in met name het nummer ‘Static Rain’ en de toevoeging van een zangeres bij ‘Coloreas Mi Vida’ na is hier op deze plaat evenwel weinig van te merken. Fans van het eerste uur kunnen hun hart ophalen. Marty scheurt als vanouds met hakkende riffs en licks door de nummers heen en verliest onderwijl het gevoel voor melodie en harmonie niet uit het oog. Flitsende gitaarpartijen knallen links en rechts uit de speakers en Megadeth komt regelmatig om de hoek kijken. En als je dan nog weet, dat de Japanse begeleidingsband terzijde werd gestaan door coryfeeën als Jeremy Colson, Billy Sheehan en Steve Vai, is het plaatje compleet. Marty’s back.

Review: Bas Kanij