October 13th 2006



Interview with Nienke

In het hartje van Zeist,ingeklemd tussen wat terugspringende gebouwen en half verscholen achter de façade van een bekende tapijtwinkel, bevindt zich jeugdhonk annex concertgebouw De Peppel. Via een middelgroot bargedeelte en een smalle doorgang belandt men in het minstens even grote concertgedeelte waar een laag podium en diffuus licht een bepaalde sfeer van intimiteit oproepen. Het is een atmosfeer waar een band als Autumn prima in lijkt te gedijen, getuige het optreden van 13 oktober jongstleden. Deze van oorsprong Friese band bestaat al een kleine 11 jaar en bereikte met het debuut ‘When Lust Evokes The Curse’uit 2002 meteen een soort van cultstatus die door opvolger ‘Summer’s End’uit 2004 alleen nog maar vergroot werd. Frontvrouw Nienke de Jong, een boeiende en sympathieke persoonlijkheid, kan zich die periode nog levendig voor de geest halen. “We traden in die periode heel vaak op en stonden op festivals als Dynamo open air en Waldrock. Vooral Dynamo was indrukwekkend. Daar wil iedere band minstens 1 keer gespeeld hebben. Staat leuk op je CV.” Na deze roerige periode werd het stiller rondom de band, maar Nienke verkondigt vol vuur dat daar beslist verandering in gaat komen.

“Autumn was ten tijde van “Summer’s End” op het hoogtepunt van haar Roem, een tijd die zeker weer terug gaat komen. De nieuwe nummers zijn namelijk heel goed, krachtig en met een pakkende groove en simplistischer van opzet dan voorheen. Het gaat nu puur om de muziek. Zoiets van ‘Less is more’. Het is gewoon meer to the point. Waarom zou je iets in 7 of 8 minuten doen als het ook in 4 kan?”

Nienke komt over als een zelfverzekerde jonge vrouw die weet wat er in de wereld allemaal te koop is . Toch is dit niet altijd het geval geweest. Als kind was ze onzeker en had ze een vrij turbulente jeugd.

“Ja, die had ik inderdaad. Ik zou er met gemak een boek over kunnen schrijven. Ik had het liever anders gehad, want in je jeugd wordt je gevormd tot degene die je nu bent. De ervaringen die je dan opdoet, bepalen de rest van je leven. Als je in een solide, stabiele omgeving opgroeit, krijg je vanzelf meer zelfvertrouwen en durf je meer te ondernemen. Als het fout gaat, heb je namelijk altijd de mogelijkheid veilig terug te stappen in het nest. Toch kreeg ik zo rond mijn tiende het gevoel dat er iets moest veranderen .We verhuisden toen met de familie van Groningen naar Friesland en ik had zoiets van ‘ Kom op, het wordt tijd te accepteren dat je onzeker bent en er wat aan te doen.’Je krijgt tenslotte terug wat je geeft en kunt je niet altijd achter anderen blijven verschuilen.”

Het zingen is Nienke eigenlijk zo’n beetje aan komen waaien. Ze had er wel altijd plezier in om met name thuis complete rockopera’s ten gehore te brengen, maar voor een studente aan de kunstacademie leek een carrière als muzikant in een band niet direct in het verschiet te liggen. Niettemin werden de eerste schreden op het muzikale pad in die tijd gezet. Her Enchantment was haar eerste echte band. “Ik zong daar in het achtergrondkoor en was in het begin erg nerveus. Gelukkig voor mij zat er in de band een bepaald niet verlegen iemand die mij aanzette tot het verkrijgen van meer zelfvertrouwen.” Het was voor Nienke een prachtig avontuur dat enige tijd later een onverwacht vervolg zou krijgen, toen ze via een advertentie in de Aardschok als vervanger van een zieke bij Autumn terecht kwam. Vanaf dat moment raakte haar leven langzaam in een stroomversnelling.

“Het begon allemaal vrij rustig, maar kort na de release van ons debuut ging het plotseling snel. Ik zat toen midden in het stagejaar van mijn studie maatschappelijke dienstverlening en werkte in het kader daarvan bij het Consultatie Bureau Alcohol en Drugs waar ik met allerhande problemen te maken had. Ik vind het fijn met mensen te werken, maar op een gegeven moment werd het me teveel. Het trekt een soort van parallel met je eigen leven, zet je aan het denken over je eigen problemen. Buiten het werk om kwamen ook allerlei mensen naar me toe. Het leek wel of er op mijn voorhoofd geschreven stond dat je bij mij moest zijn voor het oplossen van problemen. Het werd me toen in combinatie met het spelen in de band teveel en ik besloot de studie voor later te bewaren. Ik had zoiets van ‘Ik wil nu alleen nog maar blije dingen doen.’ Het geeft namelijk ook een goed gevoel als je mensen blij kunt maken.”

Autumn is in de loop der jaren van een groepje individuen uitgegroeid tot een hechte vriendenclub dat het maken van muziek als een uiterst serieus proces beschouwt en dat geleidelijk aan uit het keurslijf van de gothic scene wist te ontsnappen.

“Als band krijg je al heel snel een label opgeplakt. Mensen willen nu eenmaal graag weten waar iets thuis hoort. Hokjesgeest. Het gevaar dat hierin schuilt, is wel dat het een bepaald verwachtingspatroon opwekt. Het is bijvoorbeeld gothic, dus daar hoort dit en dat bij. Wanneer dit niet zo is, kan iemand teleurgesteld raken. Maar goed, zo is het. Wij zijn op dit moment als band nu eenmaal op het punt aan beland dat we het net even anders willen doen. Ik vind ons trouwens sowieso nooit echt gothic geweest; we hebben gewoon wat elementen uit die scène in onze muziek verwerkt. Voor ons is belangrijk datgene te maken waar we volledig met z’n allen achter kunnen staan. Het gaat om catchy tunes en het creëren van een bepaalde sfeer. Iedereen in de band begrijpt dat. In het begin deden we alles een beetje jammenderwijs en werd er teveel op externe factoren gelet. Dat gaat ten koste van de kwaliteit. Het moet in essentie om de muziek gaan, daar ga je voor in een band spelen. We gingen op de plaat toen ook van de ene hoeveelheid beats per minuten naar de andere hoeveelheid. Beats me, weet je. Als we nu de studio in gaan voor opnamen, dan hebben we van tevoren al een goede preproductie gemaakt, zodat we alles eigenlijk alleen nog maar hoeven in te spelen. Dat werkt voor ons het beste. Het bespaart geld en als het opnemen te lang duurt, gaat dat ten koste van het resultaat.”

Nienke is een echte duizendpoot en een controlfreak. Het liefst houdt ze alle touwtjes in handen. Deze eigenschap komt haar in het dagelijkse leven goed van pas. Zo heeft ze samen met haar vriend een heuse thuisstudio gebouwd waar ze allerlei uiteenlopende muzieksoorten produceert en teksten schrijft voor anderen. Zo heeft ze bijvoorbeeld meegeschreven aan de muziek en teksten voor de film Kameleon 2 en deed ze werk voor Baas B. Ook is ze momenteel druk in de weer met het soloproject Dejafuse waar binnen niet al te lange tijd een plaat van moet gaan verschijnen.

“Ik wilde op een gegeven moment ook iets voor mezelf doen. Ik was altijd bezig met anderen en lette teveel op allerlei negatieve aspecten. Dat is dan toch weer dat onzekere in me. Maar toen ontdekte ik iets van een toegevoegde waarde in mezelf. Ik wist gewoon dat ik meer kon, dat ik niet slechts een vocaliste was. Het is goed verschillende dingen te doen, je horizon te verbreden, je te blijven ontwikkelen, zowel als muzikant en als mens. Vanuit die gedachte is waarschijnlijk ook het Dejafuse gebeuren ontstaan. Dit project staat trouwens geheel los van Autumn. De muziek is totaal anders, meer rauw, rockgericht. Danko Jones- en FooFighter sachtig.”

Het muzikale klimaat in Nederland in het bijzonder en in de wereld algemeen is in de loop der decennia flink veranderd. Sprak muziek vroeger tot de verbeelding en was er tijd uit te groeien tot een welsprekende naam, tegenwoordig is het verworden tot een commercieel goed en lijkt er op de alsmaar groeiende markt nog nauwelijks ruimte te zijn voor nieuwe bands om hun ding te doen en een fatsoenlijk bestaan op te bouwen. Voor je het weet, lig je er uit en word je plaats ingenomen door een ander.

“Het valt inderdaad niet mee. Alles gaat tegenwoordig snel in de muziekbusiness. Je krijgt als band nauwelijks een groeikans. Nieuwe namen staan alweer te wachten en dat gaat natuurlijk ten koste van de originaliteit. Muziek is een soort van product geworden. Een zak chips. Dat doet zeer als je van muziek houdt. Toch geloof ik dat er nog steeds plek is voor nieuwe bands. Als je maar kwaliteit levert en gelooft in wat je doet. Het is utopisch te denken dat je iets nieuws uit kunt vinden, maar je kunt er wel een nieuwe wending aan geven.”

Alles bij elkaar genomen lijkt het er op dat het herfsttij voor Autumn nog lang niet aangebroken is en dat de band haar creatieve hoogtepunt nog niet heeft bereikt.

“Inderdaad. We groeien nog steeds als band. Het schrijven van nummers is nu meer dan ooit een groepsproces. Echt iedereen levert een bijdrage en komt met nieuwe dingen aanzetten. Éen en ander heeft wel geleid tot wat veranderingen. In tegenstelling tot voorheen is het dromerige nu verdwenen, evenals de fictie. Het is zoals eerder gezegd allemaal wat simplistischer van opzet. Het gaat nu puur om de muziek en om wat we voelen. Er liggen zo’n 40 nummers klaar. Het is nog slechts een kwestie van uitzeven wat wel en wat niet op de cd zal komen te staan.”

De nieuwe cd zal in de loop van volgend jaar uitkomen.’

Info: www.autumn-band.com
www.dejafuse.com