foto's door Milou de Zwart
Interview door Bas Kanij

Interview Sylver Myst, 4-11-2006

Eind 2001 besloot gitarist Rob van Dijk Sylver Myst op te richten. Door middel van een tweetal demo’s en de mini-cd ‘Depths Of Illusions’, alle in eigen beheer uitgebracht, wist de band zich al snel een gestaag groeiende schare fans te verwerven en werd zij een graag geziene gast in het clubcircuit. Desondanks liet een echte doorbraak op zich wachten, mede wellicht door het ontbreken van een geïnteresseerd label dat voor het beslissende duwtje in de rug had kunnen zorgen. Maar het tij lijkt nu
gekeerd te zijn. Begin dit jaar slaagde manager Jean Roumen er namelijk na veel lobbyen en het sturen van mailtjes over en weer in het in Baltimore gevestigde Sirenette Music Industries warm te maken voor de muziek van dit getalenteerde zestal, hetgeen uiteindelijk resulteerde in het volwaardige album ‘Emotions Revealed’. Het is een plaat geworden die zich kenmerkt door een grote diversiteit, variërend van akoestische solopartijen tot gotische koren vol bombast en progressieve riffs, en waarop de uiteenlopende muzikale invloeden van ondermeer Pink Floyd en Metallica voor het geoefende oor tot een smeuïg geheel samengesmeed worden.

Verrassend genoeg opent de cd met het minst toegankelijke nummer, een licht progressief, welhaast episch monster van ruim acht minuten. Het blijkt een welbewuste keuze te zijn geweest, zo verklaart bassist alias podiumbeest Marco Brugmans vol vuur. “De meeste bands beginnen met een nummer dat makkelijk in het gehoor ligt. Wij wilden eens wat anders doen. Hadden het idee van ‘Als men hier doorheen komt, dan wordt de rest zeker goed gevonden’.” Maar er steekt nog meer achter volgens zangeres Marjolein Hüsken. “Onze cd vertelt een soort van levensverhaal dat je er met een beetje zoeken en wat fantasie wel in terug kunt vinden, en dat verhaal wordt als het ware ingeleid door een nummer dat een levensverhaal op zich vertelt. Een beetje een aankondiging van wat nog komen gaat. Het nummer is voor mij persoonlijk heel emotioneel geladen, omdat het in grote lijnen over het leven van m’n opa en oma gaat.”



Het openingsnummer is niet het enige verrassende element op de cd. Eveneens opmerkelijk is dat de mini-cd er in z’n geheel opstaat. Wederom is er geen sprake van toeval. Toetsenist Martijn in ’t Veld licht één en ander toe. “Met de nummers van de EP was op zich niets mis, maar door de inbreng van nieuwe mensen zoals Marco en ikzelf, het gebruik van een geweldige studio, de Excess in Rotterdam, en een dito producer, Hans Pieters, was bij de band het gevoel ontstaan dat die nummers een nieuwe kans verdienden met een vettere productie.”

Martijn en Marjolein kwamen allebei op min of meer aparte wijze bij de band terecht. Eerstgenoemde speelde toen hij het aanbod van Sylver Myst kreeg nog bij een andere band, die op het punt van doorbreken leek te staan. Hij stond voor een groot dilemma, maar na veel wikken en wegen besloot hij voor Sylver Myst te kiezen. Hoe verstandig dit besluit was, bleek nauwelijks twee maanden nadien toen de andere band plat kwam te liggen. Marjolein heeft een minstens even bijzonder verhaal. Alvorens
haar opwachting bij Sylver Myst te maken, zong ze eerst in een ander bandje, maar lang daarvoor reeds was ze met muziek bezig. Zo zong zij bijvoorbeeld op haar tiende al in een koor en leerde ze op haar elfde fluit spelen. Ook volgde zij de cursus Algemene Muzikale Vorming en kreeg ze klassieke zangles. Met het bandleven kwam ze pas relatief laat in aanraking tijdens haar studietijd.
“Ik woonde toen in een studentenhuis en via mijn huisgenote, een goede vriendin nu, leerde ik metal, gemengd met klassiek, kennen. Ik vond het geweldig en dacht meteen ’dat wil ik ook.’ Die opmerking is bij haar blijven hangen entoen ze op een zeker moment hoorde over een band die een zangeres zocht, heeft ze mij als het ware via de mail aangemeld. In die band, niet Sylver Myst, zat onze drummer Marc Jaspers, maar die vertrok na enige tijd alweer naar elders. We verloren elkaar uit het oog, maar vonden elkaar terug toen hij mij vroeg bij zijn nieuwe band te komen zingen. Die band was dus wel Sylver Myst.”

Het moge inmiddels duidelijk zijn dat muziek heel belangrijk is voor Marjolein. Het is simpelweg gesteld haar lust en leven. “Inderdaad.
Elke kans die ik krijg ermee bezig te zijn, grijp ik met beide handen aan.
Ik vind het gewoon leuk wat ik allemaal kan.
Zo bedenk ik meestal mijn eigen zanglijnen en schrijf ik alle koorpartijen. De laatste tijd richt ik me ook wat meer op het schrijven van teksten.” Op de vraag of het moeilijk is andermans teksten te zingen, wordt ontkennend geantwoord.
“Maakt mij in principe weinig uit. Ik heb een goed inlevingsvermogen en een beetje creativiteit en fantasie helpen ook. Je moet gewoon je eigen waarheid in zo’n tekst leggen. Wel vind ik het soms lastig te bepalen hoe ik een bepaalde passage zal zingen. Omdat ik verschillende stijlen beheers, van gewoon tot klassiek, valt het weleens niet mee een keuze te maken, want de vraag blijft waar je die dan op baseert.” In de huidige samenstelling vormt Sylver Myst een hecht gezelschap dat in korte tijd in muzikaal opzicht een enorm groeiproces doormaakte. Mede debet hieraan is de ongedwongen sfeer binnen de band. Marco verklaart: “Het gaat bij ons allemaal heel relaxed. Een ieder krijgt alle ruimte die hij of zij nodig heeft om zich te ontwikkelen. Je moet kunnen zeggen wat je wilt. Eigen inbreng is gewoon heel belangrijk. Bij ons is iedereen gelijk. Pas als we eensgezind zijn, kan een bepaald idee uitgewerkt worden. We vormen gewoon een mooie club, die plezier in muziek als belangrijk beschouwt.”

Doelstellingen en wensen heeft de band nog te over. Graag zou zij haar naam willen zien prijken op de affiches van een aantal toonaangevende festivals zoals Roskilde en Dynamo en zou zij graag de overstap willen maken naar Amerika in het kielzog van bands als Epica en After Forever. Daarnaast moet de stijgende lijn van de afgelopen jaren vastgehouden worden. Ook op persoonlijk gebied vallen wensen te noteren, met name bij Marjolein.
“Zou graag een duet met Simone van Epica willen doen. Weet zelfs heel precies wat, namelijk het Domine Deus uit de grote mis in C klein van W.A. Mozart, een werkelijk prachtig stuk, waarin het verschil tussen de alt en de sopraan, goed te horen is.”

Dus, wie weet, binnenkort op cd verkrijgbaar. Een mooie gedachte en tevens mooi sluitstuk van een gezellig onderonsje.